Dwars door Japan: Sapporo

[newsletter_lock]

In september 2019 reisde ik door Japan. Een lang gekoesterde wens: een reis dwars door het land van mystiek en ondoorgrondelijke gebruiken.

Dag 12: Oktoberfest

Met wat Japan Rail een snelle verbinding noemt, treinen we in vier uur van Hakodate naar Sapporo. Geen ritje door gladde weilanden, de route kent amper rechte stukken. De trein wringt zich van bocht naar bocht, tunnel in, tunnel uit. Dit deel van dit eiland bestaat, zoals ook het noorden van het hoofdeiland van Japan Honshu, uit bergen en bossen. Ondoordringbare bossen bekleden de bergen tot op de toppen. Geen vrij plekje te zien. 

De overstelpende drukte op veel Japanse stations.

De trein is een nieuw model, geen snelheidsduivel, maar luxe is hij zeker. Het bijzondere van vrijwel alle Japanse treinen is dat je altijd vooruit rijdt. Hoe dat kan? Gewoon, aangekomen op het eindstation schieten talrijke ‘stoelenkantelaars’ de trein in en kwakken in een handomdraai alle stoelen de andere kant op. Voor de fijnproevers, er zijn twee systemen. Het ene systeem is waarbij een paar van twee stoelen in zijn geheel 180 graden wordt gedraaid. Wel even op de ontgrendeling trappen. Het tweede systeem is het omklappen van de rugleuning die zo gevormd is dat beide zijden exact gelijk zijn.  Ik zie de NS nog geen stoelenkantelaars in dienst nemen.

De SHINKANSEN die sinds 2016 op Hokkaido aan land komt, eindigt ergens boven Hakodate. Er missen nog 280 kilometers naar de hoofdstad van het eiland, Sapporo. Maar de bouwplaatsen die wij onderweg zien verraden dat dat een keer verleden tijd zal zijn. De hogesnelheidstrein zal rond 2030 ook naar Sapporo zijn doorgetrokken. Daarvoor zal menig boom moeten worden gekapt en tunnel worden geboord.

De 12 kilometer lange Soseigawa dori.

Na een eindeloos lijkende maar prachtige reis komen we aan op het centraal station Sapporo. Met 2 miljoen inwoners zowaar geen klein stadje.

Het is werkelijk een kunst om een Japans treinstation uit te komen. Er lijken hele ondergrondse winkeldorpen aan verbonden te zijn. Een station met 20-30 uitgangen is geen uitzondering. Navigeren in al die gangen en de aan elkaar geplakte ondergrondse winkelcentra vergt een speciale vaardigheid. Sommige tunnels zijn meer dan een halve kilometer lang. Sneu als je aan het einde ontdekt dat je de verkeerde tunnel bent ingedoken. Soms zijn tunnels zo lang dat je daarmee bij het volgende metrostation uitkomt. Het zal waarschijnlijk met de strenge en sneeuwrijke winters te maken hebben.

We maken een wandeling langs de Soseigawa dori, een brede laan van zo’n 12 kilometer. We doen een deel, ik schat een kilometer of vier. De wandeling geeft een mooi beeld van deze stad. Delen van deze ‘dori’ is een lang gerekt parkje tussen de twee rijbanen van 4 stroken. Het brengt ons bij de radiotoren van Sapporo. Een soort kleine uitvoering van de Eiffeltoren, waarvan elke Japanse stad een eigen versie lijkt te hebben. 

Ook stuiten wij op een tijdelijke biergarten dat onderdeel schijnt te zijn van het ‘Oktoberfest’. Duitse schlagers, geruite tafelkleedjes en natuurlijk talrijke Beierse biersoorten op de kaart.

Een levendige stad met veel festivals en oneindige winkelstraten.

De stad is als de andere steden die wij hebben bezocht: licht chaotisch in opzet. Alles lijkt door elkaar te mogen worden gebouwd. In een speciale blog kom ik terug op de eigenaardigheden van Japanse steden die totaal anders zijn ontwikkeld als de Europese steden. Op de voor ons soms vreemde Japanse gewoonten kom ik ook nog terug.

We wandelen verder langs de Soseigawa dori en na lange reeksen saaie hoge kantoorpanden en grauwe woonflats, duikt daar opeens een vismarkt op. Een markt die een arcade vormt rondom houten gebouwtjes van amper enkele verdiepingen. Geen vierbaans wegen, maar smalle steegjes met links en rechts vishandeltjes.

Het Hokkaido openluchtmuseum.

Sapporo huisvest ook nog het Hokkaido openluchtmuseum. Het is een kwartiertje treinen met aanvullende busrit. De entree is veelbelovend, een groot gebouw in wat wij, in de Japanse context onterecht, koloniale stijl zouden kunnen noemen. Immers Japan was nooit een kolonie van enig Europees land. Toch is veel bebouwing in de 19 eeuw sterk beïnvloedt door Europese bouwwijzen en architectuur. 

Zo ook in dit museum. Na binnenkomst overvalt ons de rust, of beter de stilte in het museum. Het is ruim van opzet en we komen een handvol bezoekers tegen. Of het moeten de schoolklassen zijn. Ook hier, zoals we al eerder ervoeren, zijn kinderen zeer nieuwsgierig naar Europees uitziende mensen. We worden weer door een paar kinderen aangesproken in gebroken Engels. Ze glimmen van oor tot oor als ik zeg dat ze heel goed Engels spreken. 

Eten en drinken, zowel vis als bier, het is allemaal voor handen in Sapporo.

Het museum is uitgebreid en laat zien dat de ontwikkeling in huizenbouw, ambacht en landbouw op diverse continenten verbazingwekkend gelijk opgingen. We zien invloeden uit de Verenigde Staten en Europa uit eind 19e en begin 20e eeuw. Ook zien we hier en daar Russische invloeden. Het geeft aan dat het verschijnsel ‘mondialisering’ niet nieuw is en ook zonder internet invloeden de wereld overgingen.

We vallen met de neus in de boter. De grote boulevard van Sapporo is een groot festivalterrein. Geen zuippartijen zoals vaak bij Nederlandse festivals, maar tientallen goed verzorgde kramen met alle denkbare keukens: Indisch, Japans, Italiaans, Koreaans, Frans en dito dranken zoals stands met Franse wijnen.

Het is er gezellig druk. Jammer alleen dat alle kramen stipt om 20.00 uur sluiten. Wie dan geen eten heeft besteld, heeft het nakijken. Je zou verwachten dat wie nog lekker aan zijn tijdig geleverde maaltijd zit, nog even kan blijven tafelen. Maar rond 20.10 uur komen de dames met de megafoons. Het is afgelopen en vertrek wordt op prijs gesteld. Dat doen we dan maar en slenteren nog wat door de ook op andere plekken nog levendige stad.

VERVOLG REISVERSLAG

Bedrag € -
[/newsletter_lock]